Çüşme üzerine
Çüşme üzerine
Lütfen çüşer misiniz, çüşünüz, çüzmek, çüşülmek, çüşmek, ço çüş etmek veya çocüş edilmek. Meseleye hangi zaviyeden bakarsanız bakınız neticede bir çüşülme eyleminden bahsedilirken tarafların gerek pasif ve de gerekse aktif olsun bütün bir müçaleşe eyleminden hareketle makalemize boyut kazandırma gayretinde olduğumuzu paylaşmak istiyoruz.
Evet, müçaleşe belki de hayatınızda ilk defa şahit olacağınız bir kavram açılımına gelince bu hayat serencamında oyunun hep iki tarafı, bir de seyircileri mevzuubahistir. Gerçi oyunun bir görünen tarafları, bir de görünmemekte ısrar edip özel bir itina ile kendisini setrettiği gibi goygoyculuk yapıp oyunu kızıştıran ve aynı zamanda bundan da nemalandığı gibi kendisini merkeze alıp oyunun sertacıymış gibi kendisine bir çeşit uluhiyet biçen münafıklarla doludur serüvenimiz.
Bizler aslında bütün puştlukların oyunları uzaktan kumandayla yönetenlerde olduğunu bilmemize rağmen nasıl ki şeriat zahire göre hükmediyorsa bizler de gayet mütevazı bir hassasiyetle oyunun görünen tarafını mercek altına alıp tespit ederek değerlendirmeye gayret edeceğiz. Gerçi bu hengâmede Saiklere de bigâne kalmamaya çalışacağız.
Dün sabahleyin üniversiteye avdet ederken canibime dostu kadimim Prof. Dr. Ramazan Abacı kardeşim oturdular. Hakikaten kendilerine hasret kaldığımı fırsattan müstefiden yarenlik yaptığımızı keşke aynı üniversitede talim ve teallüm eyleyebilmemizi bu gratta insanatın çok az bulunduğunu sıralayınca emraza maruzat kespettiğini ifade buyurdular. Yüce Çalabdan ankaribüzzamanda kabulü niyaz dermanı şifa temennilerimle hayatlarından bir kesiti buyurarak zapturapt eylememi temenni eylediler. Bendeniz de, Ramazan Hoca etrafımızda kelle kalmadı. Bu kırık kalemi kime sürttüysek kuduza tahvil olundular. Eğer netaicinde kızmayacak ve dahi kırılmayacaksan memnuniyetle emanetini kaleme havale ediyorum deyince karşılıklı rıza dairesinde Ramazan Hocanın bir hikmetini sizlerle paylaşıyorum.
Malumu âlileriniz üzere Prof. Dr. Ramazan Abacı vakti zamanında 19 Mayıs Samsun Üniversitesinde müderris iken Sayın Genel Sekreter Yard. Doç. Dr. Selahattin Özyurt Beyin hulusi kalb ihvanı sadedinden bizlere hediye edilmişti. Onun için Ramazan denilince akla duble kişi gelir. Birisi Ramazan öbürüsü ise Selahattin. Bunların ikisi de adam gibi adam olup birbirinin de mütemmimi olsalar gerektir. Ramazan Hocanın bendenize Üniversite ile ilgili tazarruatımız mucibince çok tecrübe kespettiğini, ancak bu tecrübelerinin yerli yerinde ikame edilebilmesi endişesiyle ve hem de maişet ve de dünya gailesini bir nebzecik olsun hafifletip bertaraf eylemek sadedinden bir süre yüksek meblağda kereste ticareti yaptığını, bu hayırlı ticari efalinden de ciddi meblağda fülusat elde ettiğini söz konusu kereste, odun, tomruk ticaret ve meşgalesinin iki ayaklı kerestelerle muhatap olmaktan daha seviyeli ve pozitif enerjiye mebni olduğunu ifade edince eve gelince ilk işim tezgahımın başına geçip kırık kalemime sarılmaktan başka ne olabilirdi ki. Yine şunu da ifade etmekte fayda mülahaza ediyorum ki Sayın Ramazan Abacı'yla fazla bir teşriki mesaimiz ve de fırsatımızın olmamasına rağmen onun sıra dışı ve de özel bir insan olduğunu paylaşmak istiyorum. Sohbet bununla da bitmedi. Sıra Ramazan Hocanın gönlünün deruniliğine gelmişti.
Hakikaten Ramazan Hocamız son yıllarda husule gelen yersiz ve de haksız yere anırtılardan rahatsız olmuş olsa gerektir ki curufata girmeksizin bendenize müteveccihen Hocam bu yaşadığımız dünya kainat içerisinde bir nokta bile değilken biz insanoğlunun ise bu dünya içerisindeki pozisyonumuzun da bu temsilden mefruk olmadığını herkesin yaptığının mutlaka bir şekilde kendisine nemasıyla avdet edeceğini, onun için mümkün mertebe insanları ve de olayları olduğu gibi görmemekten gelmeyip kalan şu kısa ömrümüzde müçaleşede ne taraf ne de seyirci olmaksızın emaneti sahibine avdet ettirirsek bizler kazançlı çıkıp curufattan ari oluruz buyurdular. Bizler de kabulü niyaz üzere aynı dilek, temenni ve de tedbir makamından ankaribüzzamanda buluşmak üzere ayrılırken Ramazan Hocamızın bir hayat üslubu olarak çüşüşme ayarına özel mesai harcadıklarını da paylaşmak istiyorum.
Şimdi sadede gelecek olursak bir tespite göre dillerin insanlar tarafından yapıldığını, öbür tespite göre de dili yani lisanı Tanrı yaratmıştır. Dolayısıyla ço ve çüş kavramları da en azından yüklendikleri muhteva bakımından Yüce Çalaba ait olduğunu itiraf etmek gerekir kanaatindeyim. Gerçi kavramlar bazen galat dahi olsalar muhteva birbirinin aynı olsa gerektir. Örneğin emri bil maruf ve nehyi anil münker, yani iyiliği emir kötülükten nehiy, biraz daha açılımla doğru yolda yürümek yanlış yolda durmamak.
Haddizatında 124 bin peygamberin ve Yüce Çalabın bütün sevgili kulları farklı lisan ve de ifadelerle de olsa hepsi aynı mesajı iletmekle mükellef değil miydiler? Ama ne yazık ki biz insanoğlu bu ilahi emri ne anlayabildik ve nede uyarlayabildik. Ufukta da böyle bir emare gözükmediği halde aramızda yaşayıp bizimle hemhal olup yegane hayat anlayışı biz insanoğluna hizmet etmekten başka bir yaratılış maksadı ve endişesi olmayan, hem de akıl ayrıcalığından da yosun olan o güzel dost eşşek, eşşek olmasına rağmen kendisine ço denildiğinde yürürken yine kendisine hitaben çüşşş denildiğinde de hiç tereddüt etmeden ilahi bir emir almışçasına olduğu yerde duran bütün eşeklere selam ve muhabbetlerimi sunarken biz mükellefler de örnek olması zaviyesinden bir eşek kadarda mı olamıyoruz serzenişinde bulunarak neticeten muhatabına lütfen çüşer misiniz hitabına bigane kalmamaları ümidiyle kabulü niyaz vesselam.