Güzel şehrimin keşmekeş ulaşımı…
İnsanların birbirlerini görmek, bir yerleri görmek veya işe gitmek için bir araç kullanarak yaptıkları eyleme kısaca ulaşım deniliyor
Bir başka deyişle ulaşım; insanların, malların ve hizmetlerin bir amaç için yer değiştirmesidir.
Gelişmiş ülkelerde bir düzen halinde ve birbirini destekleyici bir şekilde yapılan tüm yer değiştirme eylemleri ne yazık ki konu ülkemize gelince tam bir keşmekeşe dönüşüyor. Özellikle göçebe bir toplam olduğumuzu ve tarih boyu sürekli yer değiştirdiğimizi hatırlarsanız bu durum daha bir acıklı görünüyor.
Misal Sakarya…
Köyken kasaba, sonra ilçe en sonunda bağımsız bir il olmayı başarabilmiş. Daha sonra Büyükşehir olan 16 ilçesi olan bir il haline gelmiş bir yerleşim yeri.
Memleketimiz.
Adına şiirler yazılan, güzel insanların yetiştiği güzel yer.
Nüfusu 400 bine ulaşmış bir şehirde kuş bakışı bakıldığında görülen manzara uzaydan ilk defa dünyada Adapazarı'na inen bir uzaylıyı bile tedirgin edecek kadar karışık.
Minibüsler, otobüsler, özel araçlar, bütün bu araçların yanında küçücük noktalar halinde insanlar…
Hakikaten tam bir keşmekeş halinde ulaşımımız.
Kavşak noktalarında birbirine giren-özellikle ramazanda- trafik.
Öğrenci kesiminin mecburen tıka basa doldurduğu kampüs belediye otobüsleri.
Sakın ha kazayla bile olsa benim yolumdan geçiyor biniveririm diye düşünmeyin, yanarsınız.
Öğrencilerle neşe içinde yolculuk etmek biraz sıkışmaya değer diyorsanız siz bilirsiniz tabii.
Bir de uzak yerlerde mesela Dernekkkırı'ndan Adapazarı'na gelecek olanlar var. Adamcağızın geçimi belli, otobüsle biraz daha ucuza gelirim diyor ama otobüs saatleri öyle garip ki! Birini kaçırdın mı diğeri 1 saat 15 dakika sonra mesela.
Ne yapacak? Yazık minibüse para vermek zorunda kalacak.
Eskiden ne güzel 65 yaş üstü için otobüslerde serbest geçiş kartı vardı.
Şimdi yok.
Ona bedava, buna bedava otobüsler nasıl işlesin diyorlar bunu kaldıranlar biliyorum.
Ama kendi personeline bedava yapıyorsa en azından otobüsü çok kullanan, belirli yaşın üstündeki kişilere kolaylık tanınabilir değil mi? Çok zor olması gerek bu.
Bir de yeni yerleşim bölgesinde yaşayanların sorunları var ki onları bu köşeye sığdırmam imkansız.
Hangi birini anlatsam?
Sabah saatlerinde tıklım tıklım gitmek zorunda olmayı mı?
Akşam saatlerinde aynı eziyeti yaşamayı mı?
Halk otobüsçülerinin belediye otobüsçülerine zaman zaman sert çıkmalarını mı?
Vatandaşın yeni sisteme henüz alışamamasını mı?
Aslında o bölgenin ulaşım sorununun çözümü belli.
Herkes de biliyor.
Hafif raylı sistem.
Ama maliyetti, bölgenin coğrafi zorluğuydu derken kimse cesaret edemiyor bu projeyi yapmaya.
Yap işlet devret diye bir model var.
Bunun için biçilmiş kaftan.
Ana merkezler belirle yeni yerleşim bölgesinde.
Sonra aralara ring seferi gibi özel otobüsler koy.
Vatandaş şehirden bölgeye rahatça ve hızlı bir şekilde kaza yaşama korkusu olmadan gitsin. Sonra da evinin önüne kadar isterse tekrar otobüse binsin.
Bu kadar basit.
Basit olmasına basit de ne yazık ki vizyon sahibi olmak gerek bunları yapmak için.
Aile hekimliğine yeni geçiyoruz biz Avrupa bundan sıkılmışken.
Düşünün artık.
Eller aya biz yaya lafı vardı eskiden pek popüler olan.
Valla bu cumartesi günü buraya cuk oturacak başka bir laf gelmiyor aklıma…
Hadi herkese iyi pazarlar…